انقد چیری ننوشتم این چند ماه و عملا کاری نکردم الان نمیدونم چی باید بنویسم.یک هفته است که ازکنکور میگذره و من هیچ کاری نکردم.هیچی.فقط رفتم انقلاب دو تا کتاب خریدم و خوندم.فن فیکشن خوندم.داستان کوتاه خوندم.الانم دارم کتابای قدیمی ام رو دوباره میخونم.

رسما ادرس اینجا رو یادم رفته بود هرچی فکرکردم یادم نیومد تااینکه دیدم هنوز تو فرند های وبلاگ نگار هستم بعد خودمو پیدا کردم*چشاشو میچرخونه*

خواستم بعد از کلی وقت یه پست بذارم دیدم هنوز مبتلا به این مرض تایپ کردن و پاک کردن دوباره و سه باره و درنهایت بستن پنجره هستم

قرار هم نیست خوب بشه انگار.

میدونی یه وقتاییم خسته میشم.انقدر خسته که وقتی رومبل نشستم نفسم میگیره انگار مدت طولانی میدویدم.انقد که وقتی اون اهنگ پلی میشه فکر کردن ام یادم میره چه برسه به حرف زدن.وبعد قطع میشه و هیچی دیگه مثل قبل نمیشه.میدونم که دیگه مثل قبل نمیشم و تو هنوز نگاه ام نمیکنی.

یه وقتایی پیش میاد که وقتی داری به بعضی ادمای زندگیت نگاه میکنی میفهمی چقدر اشتباهن.و چقدر بودنشون تو زندگیت بی احترامی به خودته و نمیدونی اینا از کجا تو زندگیت پیدا شدن و چرا پاک نمیشن از زندگیت اونم دقیقا وقتی که میخوای پاکشون کنی؟چرا اصرار دارن برای زندگیت خوبن وقتی میدونی که نیستن و چرا اصرار میکنن میفهمنت وقتی نمی فهمن یا اینکه چرا نمیرن وقتی که باید برن درصورتی که اخرش خسته میشن و میرن